Akupunktura w starożytności

Akupunktura wywodzi się ze Wschodu. Według legendy korzyści płynące z nakłuwania ciała odkrył jako pierwszy chiński żołnierz, którego ramię było unieruchomione na skutek stanu zapalnego w stawie. Podczas bitwy został on raniony strzałą w nogę. Wkrótce okazało się, że jego chore ramię zostało wyleczone, żołnierz znów mógł poruszać ręką. Od tego czasu medycy zaczęli badać i stosować kurację polegającą na wbijaniu igieł w ciało.

Najstarsze odnalezione igły do akupunktury pochodzą z 3000 r. p.n.e. Najstarszy tekst o akupunkturze pochodzi z przełomu III i II w. p.n.e. Wykopaliska archeologiczne w grobie księcia Liu Shenga potwierdziły, że różne rodzaje igieł były stosowane już ok. 2000 lat p.n.e.

Akupunktura jako pierwsza pojawiła się w północno-zachodniej części Chin. Stamtąd rozprzestrzeniła się na pozostałe części kraju, a wkrótce także świata.